miércoles, 17 de mayo de 2017

Letras gallegas (y catalanas) - Gastromanía 15 - Excéntricos 9

Carme Noel, dueña de El Mosquito de Vigo, entre Álvaro Cunqueiro y Josep Pla, a la derecha Gonzalo Torrente Ballester, fuente: Fotobiografía de Cunqueiro, Editorial Xerais

Ten de haber por ahí xente
á que lle sobre un pouco de tempo da súa vida,
e podería darmo a min, que esgoto o meu
deitado na miña sede, a carón da area quente
e do esquelete do cervo que coidaba
que ao norde había fontes de auga fresca.
Os meus ollos xa non saben distinguir un arbre no outono
dunha muller que se ergue do chan
despoixas de ter parido un neno louro
e o levanta sober da súa cabeza.
Non diferencio as falas nin os ventos
e teño xa esquencido o colo da miña nai
e a Katty, á que biquei nunha orella e chorou.
Morrendo, pido unha esmola de tempo
aínda que non sei para que…

Debe haber por ahí gente
a la que le sobre un poco de tiempo de su vida,
y podría dármelo a mí, que agoto el mío
echado en mi asiento, al lado de la arena caliente
y del esqueleto del ciervo que creía
que al norte había fuentes de agua fresca.
Mis ojos ya no saben distinguir un árbol en otoño
de una mujer que se yergue del suelo
después de haber parido un niño rubio
y lo levanta sobre su cabeza.
No diferencio las lenguas ni los vientos
y he olvidado ya el regazo de mi madre
y a Katty, a la que besé en una oreja y lloró.
Muriendo, pido una limosna de tiempo
aunque no sé para qué…

Álvaro Cunqueiro, Aínda non sei para que… (Aún no sé para qué…), trad. Enrique Gutiérrez Miranda, "Doce poemas apócrifos", en Poemas y fragmentos (blogspot), 02.10.11

2 comentarios:

  1. Excelentes tres versos:

    ...echado en mi asiento, al lado de la arena caliente
    y del esqueleto del ciervo que creía
    que al norte había fuentes de agua fresca.

    ResponderEliminar